The Heritage

Emo Court werd in 1790 ontworpen door architect James Gandon voor de graven van Portarlington en is een prachtig voorbeeld van deze neoklassieke stijl. In het midden van de 20e eeuw was het eigendom van de jezuïeten. Het werd vervolgens in de jaren zestig aangekocht en uitgebreid gerestaureerd door de heer Cholmeley-Harrison. Het huis is omgeven door prachtige tuinen en parken die voor het eerst werden aangelegd in de 18e eeuw en die formele gazons, een meer en boswandelingen met veel zeer fijne bomen en struiken bevatten. Het huis en de tuinen werden in 1994 in staatseigendom genomen.

Voor een geweldig dagje uit, genesteld in een mooi landschap en gepresenteerd in een authentieke dorpsomgeving, is Kildare Village de perfecte luxe winkelbestemming. U zult het moeilijk vinden om de verleiding te weerstaan met 100 merken zoals Louise Kennedy, Armani, Brooks Brothers, Anya Hindmarch, Mulberry en Hugo Boss die het hele jaar door tot 60% korting bieden Het ultramoderne Italiaanse restaurant van L'Officina, Dunne & Crescenzi biedt ontbijt, snacks halverwege de ochtend, lunch en heerlijke wijnen die u kunt drinken terwijl u nadenkt over uw volgende aankoop. Starbucks is de perfecte plek voor herstellende koffie en iets lekkers. Een ochtend of middag doorbrengen met het bekijken van 100 exclusieve merken die luxe aanbieden voor minder geld in een chique en ongedwongen openluchtomgeving is echt een welverdiende tijd.

De Irish National Stud is eigendom van de Ierse bevolking, maar is er trots op dat bezoekers uit alle delen van de wereld ervan genieten en waarderen. Nergens staat een beter symbool voor al het moois aan County Kildare, het kloppend hart van de Ierse volbloedindustrie, dan de stoeterij, een unieke attractie van uitzonderlijke natuurlijke schoonheid die de thuisbasis is van enkele van de mooiste paarden en weelderige tuinen die overal ter wereld te vinden zijn.

Er zijn maar weinig bezienswaardigheden die de essentie van County Kildare beter weergeven dan die van paarden die over de veerkrachtige open vlakten van de Curragh bonzen, terwijl heldere ademwolken de vroege ochtendlucht in blazen. Het paard — 'capall' in het Iers — maakt al duizenden jaren deel uit van het leven in de provincie en vandaag vormt dit landschap van diepgroene weiden het hart van de wereldberoemde bloed- en race-industrie van Ierland. Het gebied van de Curragh Plains wordt erkend als een van de oudste natuurlijke graslanden in Europa. Het is een geregistreerd monument op grond van de Nationale Monumentenwet, aangewezen als Bijzondere Omgeving The Curragh vormt het hart van de Ierse bloedstammenindustrie en dankzij een verstandige en ondersteunende aanpak van het ministerie van Defensie, het management van de Turf Club en de expertise van onze trainers hebben de Curragh-oefenterreinen zich ontwikkeld tot een wereldberoemd opleidingscentrum en een belangrijke bron van werkgelegenheid, waarbij gebruik wordt gemaakt van inheemse vaardigheden en talenten. Naast de eerder genoemde trainingsstallen hebben zich aan de rand van de Curragh talrijke grote stoeterijen ontwikkeld, waaronder de National Stud, met als gevolg een neveneffect op de lokale economie. Ongeveer 26% van de in Ierland opgeleide paarden wordt op de Curragh getraind, en het is niet onredelijk om hetzelfde percentage toe te passen op het werkgelegenheidsniveau.

Donaghmore Famine Workhouse Museum is een unieke attractie in Co. Laois, Ierland, heeft tot doel het verhaal te vertellen van de families die voor, tijdens en na de Grote Hongersnood binnen de muren van de Famine Workhouse leefden en stierven. Het museum maakt gebruik van rondleidingen en rondleidingen in combinatie met verschillende exposities om de sociaaleconomische omstandigheden uit te leggen die hebben geleid tot de oprichting van deze en andere werkhuizen. Bezoekers van het museum zullen ook genieten van een landbouwcollectie die bestaat uit een breed scala aan voorwerpen die door de lokale bevolking zijn geschonken, variërend van landbouwwerktuigen, huishoudelijke artikelen en handgereedschap in een van de twee gebouwen die deel uitmaken van het Donaghmore Famine Workhouse Museum.

Mountmellick Embroidery is uniek omdat het de enige vorm van wit op wit borduurwerk uit de negentiende eeuw is waarvan kan worden beweerd dat het volledig Iers is van oorsprong en ontwerp. De introductie van Mountmellick Work (borduurwerk) wordt toegeschreven aan Johanna Carter in 1825, toen er een wereldwijde opleving was in de kunst van het kantmaken. De gebruikte materialen werden lokaal geproduceerd en de gebruikte ontwerpen symboliseren het rijke Quaker-erfgoed van de stad. Het ambacht heeft een lange samenwerking met de Quakers die de traditie hebben bevorderd door deze te onderwijzen en aan te passen aan hun eigen ontwerpen. Meisjes op de Quaker-school kregen borduurinstructies om geld te verdienen voor hun boeken. Commercieel vond de eerste bekende verkoop van Mountmellick Work plaats in 1847 aan de graaf van Dunraven van Limerick. Dit was een quilt die tot op de dag van vandaag bewaard is gebleven en momenteel in bruikleen is gegeven aan het Museum. Rond 1880 richtte mevrouw Milner een industriële vereniging op in Mountmellick om in hun levensonderhoud te voorzien voor 'noodlijdende heren'. In 1890 waren er vijftig vrouwen werkzaam in de productie van borduurwerk. Dit leidde tot grote belangstelling voor het werk. Het werd door vrouwen in het hele land gebruikt en als gevolg daarvan was het niet meer alleen een lokaal ambacht. Tijdens de vroege jaren 1900, in combinatie met de gevolgen van de Eerste Wereldoorlog en machinaal borduren, nam het aantal borduursters af en stierf het uit totdat een presentatienun, zuster Teresa Margaret McCarthy van Mountmellick, het ambacht nieuw leven inblies in de vroege jaren 1970. Haar taak werd mogelijk gemaakt door de vrijgevigheid van de familie Pim van Mountmellick, die originele patronen beschikbaar stelde. Ze kocht stof en draad en begon lokaal les te geven in het borduurwerk. Het is dankzij haar doorzettingsvermogen dat Mountmellick-borduurwerk nu wereldwijd weer bekend en gewaardeerd wordt. Dr. Teresa Margaret schonk haar collectie aan het Museum voordat ze met pensioen ging. Het ambacht heeft een lange samenwerking met de Quakers die de traditie hebben bevorderd door deze te onderwijzen en aan te passen aan hun eigen ontwerpen. Meisjes van de Quaker School kregen instructies in het borduurwerk om geld te verdienen voor hun boeken. Een regeringsrapport uit 1858 vertelt ons dat het handwerk op de Mountmellick Quaker School werd onderwezen, zowel in een chique als in een eenvoudig ontwerp.