Villa Igiea, a Rocco Forte Hotel

Falcone Borsellino Airport (IATA: PMO) of gewoon Palermo Airport, ligt in Punta Raisi, 35 km/22 mijl ten noordwesten van Palermo, de hoofdstad van het Italiaanse eiland Sicilië. Het is de 8e Italiaanse luchthaven met 7.018.087 passagiers die in 2019 worden afgehandeld.

Marina Villa Igiea is de jachthaven van Palermo. De strategische ligging, in het hart van de Middellandse Zee, maakt het een referentiepunt voor talloze routes. Marina Villa Igiea ligt op een steenworp afstand van het centrum en op slechts veertig minuten rijden van de internationale luchthaven van Palermo. Het biedt 400 volledig uitgeruste ligplaatsen voor boten tot 75 meter, terwijl een nieuwe pier binnenkort megayachts tot 120 meter LOA zal verwelkomen. Een indrukwekkend project van uitbreiding en verbetering van diensten verandert de plaats geleidelijk in een van de meest prestigieuze en belangrijke jachthavens in de Med. Marina Villa Igiea maakt deel uit van de schilderachtige wijk Acquasanta, ten noorden van de industriële haven, en wordt beschut door de bergen rondom Palermo en door twee golfbrekers. Het beroemde, luxueuze vijfsterren Grand Hotel Villa Igiea ligt net achter de haven.

Het centraal station van Palermo is het centraal station van de stad Palermo. Het ligt in het hart van de stad, aan het Piazza Giulio Cesare. Het is ook het station van oorsprong van de lijn voor de luchthaven Palermo-Falcone Borsellino en van de grootstedelijke spoorwegdienst.

Gelegen op de eerste verdieping van het Normandische Paleis, werd de Palatijnkapel gebouwd van 1130 tot 1132 onder het bewind van Roger II als de belangrijkste kapel van het Koninklijk Paleis. In 1132 werd het verheven tot een parochiekerk en gewijd aan de heiligen Petrus en Paulus, maar in de loop der jaren werd de dubbele toewijding vergeten en werd de parochie gewoon bekend als Sint-Pieter. Het feit blijft echter dat het rechterschip is versierd met afleveringen uit het leven van St. Paul, en het linkerschip met afleveringen uit het leven van St. Peter. De kapel vertegenwoordigt de succesvolle condensatie van de Normandische heersers van hun streven om de culturele wereld te herstellen die relevant is voor het christelijk geloof, tegelijkertijd puttend uit de ervaring van de moslimwereld om luxueuze decoraties te creëren die de koninklijke macht waardig zijn. De kapel is volledig bedekt met een fascinerende gouden mozaïekdecoratie gemaakt door bekwame Byzantijnse ambachtslieden, en presenteert religieuze iconografische thema's met een majestueuze Christpantocrator die boven de kapel uittorent, omringd door engelen en aartsengelen. De kapel heeft drie beuken gescheiden door tien kolommen, vijf aan elke kant, in Egyptisch graniet. De mozaïekbestrating volgt een ontwerp dat continu herhaalde identieke motieven vertegenwoordigt; degene aan de voet van de koepel is bijzonder interessant en weelderig, met een geometrisch ontwerp van duidelijke Byzantijnse inspiratie. Het luxe plafond is in Muqarnas-stijl, met schilderijen in islamitische stijl: twee rijen grote achtpuntige stervormige panelen die kleinere gelobde koepels sluiten met acht gebogen wiggen; de ster bestaat uit twee gezichten, de binnenste versierd met geometrische decoraties en de buitenste met Kufic-schrift, typisch van oud Arabisch decoratief schrift.

Het Normandische paleis werd rond de 10e eeuw gebouwd door de Arabische emirs. De Normandische koningen kozen het als residentie en zagen het als een fort, maar ook als een verblijfplaats met uitzonderlijke weelderigheid en verfijning. Voor hun architectuur maakten ze gebruik van de technische beheersing van moslimpersoneel, waardoor „Arabisch-Normandische kunst” werd gegenereerd. Het gebouwencomplex dat nu het Koninklijk Paleis vormt, is het resultaat van toevoegingen tussen de 16e en 17e eeuw, waardoor het een consistente uitstraling krijgt. Naast de prachtige Palatijnse kapel, kan men in het paleis ook de Sala d'Ercole (Hercules Hall) bewonderen, gebouwd in 1560 en zo genoemd vanwege de aanwezigheid van schilderijen van Giuseppe Velasquez met scènes van de mythologische held; de Sala de Duca di Montalto (hertog van Montalto Hall) versierd met fresco's van Pietro Novelli, de Sala dei Viceré (Viceroy Hall) waar 21 portretten van de onderkoningen, presidenten en luitenanten van het koninkrijk te zien zijn; de Sala di Re Ruggero (koning Roger Hall) waar de muren en gewelven zijn bedekt met mozaïeken met naturalistische motieven, op een bed van gouden tegels; de Sala della Regina (Queen Hall) in Pompeiaanse stijl en met schilderijen van Giuseppe Patania, enzovoort. De Torre Pisana herbergt het Astronomisch Observatorium sinds 1791. Sinds 1946 organiseert het Normandische paleis de Siciliaanse Region Assembly en is het ontmoetingspunt van het Siciliaanse parlement, dat glorie als de oudste van Europa is, gevormd door koning Roger in 1140.

De kathedraal wordt beschouwd als „Geschiedenisboek van Palermo”, omdat alle dominaties die door de eeuwen heen de controle hebben overgenomen sporen van hun aanwezigheid hebben achtergelaten: de constructie dateert uit 1184. De zuidelijke gevel (die tegenover de Via Vittorio Emanuele) is bijzonder suggestief, met zijn prachtige portiek, voltooid in 1453, vertegenwoordigt een meesterwerk van Catalaanse gotiek (de zogenaamde gotico fiorito) en met een marmeren balustrade rondom het belangrijkste gebied van de kathedraal, toegevoegd door Vincenzo Gagini in 1574 en later versierd met beelden van Siciliaanse mannelijke en vrouwelijke heiligen. Het brede binnengebied werd radicaal getransformeerd tussen 1781 en 1801, waardoor het barokke concept van de ruimte een correcte neoklassieke verhouding kreeg, waarbij de koepel het fundamentele element van evenwicht is. De koninklijke graven in rode porfier zijn van opmerkelijk belang, die van Frederik II in het bijzonder, evenals de kapel met de zilveren urn van St. Rosalia, patroonheilige van Palermo, die elke 15 juli in processie wordt gedragen, het heiligwaterlettertype gemaakt door Domenico Gagini in de 15e eeuw met een schelp- gevormde bassin en reliëfs die het doopsel van Jezus en de aankondiging vertegenwoordigen; het Hoge Altaar uit 1794 in halfeste stenen en fijne bossen, en de schat, gevuld met heilige gewaden, kelken, breviaries, ostensories en meer, meestal daterend uit de 16e, 17e en 18e eeuw. Een object dat zeker van groot belang is, is de tiara van Constance van Aragon, die werd gevonden in haar graf.

De kerk van Sint-Jan van de Kluizenaars (San Giovanni degli Eremiti), een van de meest vooraanstaande middeleeuwse gebouwen van Palermo en een van de meest symbolische monumenten van de stad, werd gebouwd in het Normandische tijdperk, van 1130 tot 1148, onder het bewind van Roger II, en onderging later een radicale restauratie door Giuseppe Patricolo, in 1882. De binnenste structurele module van de kerk wordt gegeven door een kubische structuur bedekt door een koepel. Deze module wordt vijf keer herhaald: twee keer in het gangpad van het enkele schip en drie keer in het transept. De nevenschikking van het plein, dat de aarde vertegenwoordigt, met de cirkel, die de lucht vertegenwoordigt, komt terug in de Fatimidische islamitische cultuur en in de Byzantijnse cultuur. Het interieur is kaal en verzameld. Het middenschip wordt horizontaal verdeeld door een stevige puntige boog die identiek is aan die aan de voorkant van het transept. De laatste heeft drie halfronde apsen, waarvan alleen de middelste wordt uitgesproken aan de buitenkant buiten de structuur van de muur. Het klooster, van onzekere datering, mogelijk uit de 18e eeuw, is verbonden aan de kerk. Het klooster is rechthoekig, met puntige bogen op dubbele kolommen.

De kerk van Santa Maria dell'Ammiraglio (Heilige Maria van de Admiraal) werd gebouwd in 1143 door George van Antiochië, admiraal van koning Roger II. In de 15e eeuw werd het gegeven aan het nabijgelegen klooster van Benedictijner nonnen, opgericht in 1994 door Goffredo en Eloisa Martorana; sindsdien staat de kerk ook bekend als „Martorana”. Het gebouw is samengesteld door het heiligdom, die zijn oorspronkelijke vierkante structuur behoudt met zijn koepel ondersteund door vier grote puntige bogen, typisch voor de Arabisch-Normandische stijl, en door barokke beuken, toegevoegd aan het einde van de 17e eeuw die het ingangsatrium bedekte, zoals de kerk aanvankelijk werd geïntroduceerd door een open binnenplaats met een klokkentoren, die toen werd verhoogd in de 14e eeuw, en die in de 16e eeuw de hoofdingang van de kerk werd. Het brede interieur heeft drie beuken met een koor bij de ingang ondersteund door zuilen afkomstig van eerdere Normandische gebouwen. De Byzantijnse mozaïeken die een deel van het interieur bedekken, zijn van groot belang, evenals de 17e-eeuwse fresco's op het subkoor, van Olivio Sozzi en Guglielmo Borremans. De diepliggende vierhoekige pastorie, daterend uit 1685, is versierd met veelkleurig ingelegd marmer; het altaar heeft een kostbare lapis lazuli tabernakel uit het einde van de 17e eeuw, en daarboven is de Raphaelite-stijl „Ascension”, geschilderd in 1533 door Vincenzo da Pavia. De kerk behoort tot de Eparchy van Piana degli Albanesi, een Grieks-Byzantijns rite katholiek bisdom behorend tot de Siciliaanse Byzantijnse kerk. De restauratiewerkzaamheden zijn onlangs voltooid.

De kapucijnen catacomben bevinden zich in de kelder van de kapucijnenvaders sinds 1599, het jaar van hun voltooiing; de galerijen waaruit ze bestaan vormen een grote rechthoekige begraafplaats. Vanaf 1601 werden de broeders, vanwege de grote hoeveelheid lijken die hier aankwamen en vooral vanwege de vele verzoeken van edelen die vroegen en verkregen om daar begraven te worden, de broeders gedwongen de begraafplaatsen uit te breiden. Ongeveer 8000 gebalsemde lijken worden hier bewaard, gedeeld door geslacht, sociale categorie en beroep: de eerste persoon die in de catacomben was begraven, was broeder Silvestro da Gubbio, op 16 oktober 1599; de meest recente begrafenis dateert uit 1920 en is die van Rosalia Lombardo, een tweejarig meisje geplaatst in een kristallen kist, die een symbool is geworden van de catacomben. Wat bezoekers het meest opvalt, is de methode die de broeders gebruiken voor het behoud van de lijken: ze zouden naar een kamer worden gebracht en op een rooster gemaakt met terracotta buizen worden gelegd, en zodra de deuren hermetisch waren gesloten, zouden ze daar ongeveer acht maanden of een jaar blijven. Hierna zouden ze naar een geventileerde plaats worden gebracht die bedekt is met dakbedekking, waar ze zouden worden gewassen en schoongemaakt met water en azijn, en vervolgens worden hersteld en in houten kisten of nissen langs de gangen worden geplaatst; ze zouden daar alleen blijven als hun familieleden hen zouden bezoeken en hen was voor drie zouden brengen opeenvolgende jaren, anders zouden ze worden verwijderd.

Gebouwd in 1590 door de Compagnia de Rosario, opgericht in 1570. Vanaf de bovenste loggia, versierd met marmeren bustes, gaat men via een stenen portaal naar de kamer die dienst doet als vestibule; deze is versierd met portretten van de senioren van de Compagnie. De eenvoudige rechthoekige zaal met een kleine tribune werd versierd door de meesterlijke hand van Giacomo Serpotta, die er van 1687 tot 1718 werkte. De twee toegangsdeuren hebben deuropeningen die worden ondersteund door een paar atlassen; in het bovenste deel van de toegangsmuur zijn zes reliëfs van grote toekomstige kracht aangebracht tussen gordijnen, voluten, plantaardige elementen en putti; tussen de reliëfs valt het tafereel van de „Slag bij Lepanto” op, geplaatst in het midden en beschilderd met een grote rijkdom aan details. Maar het hele wandoppervlak neemt intensief deel aan de sculpturale decoratie, weergegeven met levendige effecten van decoratief realisme, en het geheel neemt deel aan een barokke explosie die hier zijn hoogtepunt vindt: de ramen tonen een plastische architectuur; op de gevels, op de planken en op de gordijnen hangen putti en beelden; naturalistische elementen en slingers vloeien samen tot een harmonieus geheel. Onder elk raam hangen sculpturale schilderijen met de „Mysteries of the Rosary”. Tegen de muren staan de stoelen van de confrères in ingelegd hout en de vloer is van polychroom marmer met tekeningen. Boven het altaar hangt het doek van de „Madonna van de Rozenkrans” van Carlo Maratta uit 1695; aan de zijkanten staan twee achttiende-eeuwse koren. Voorbij de oratoriumzaal, op dezelfde verdieping, bevinden zich de kamers van de pastorie en de kleine kapel van het Kruisbeeld, bekend als „Oratorio sopra S. Cita”, waar Filippo Tancredi in de vroege jaren van de achttiende eeuw de „Aanbidding van het Lam Gods” in het gewelf schilderde.

Gebouwd aan het einde van de zestiende eeuw door de familie Branciforte en Lanza, die het in de eerste helft van de zeventiende eeuw uitbreidden, tot het punt dat het werd beschouwd als een van de meest weelderige woningen in de stad. In de achttiende eeuw ging het over op de familie Branciforte di Butera, die het in 1801 afgaf aan de Senaat van Palermo om er de nieuwe site van de „Monte dei Pegni” van te maken, die als eerbetoon aan de patroonheilige van Palermo, „Monte di Santa Rosalia” werd genoemd. In 2005 werd het overgenomen door de Banco di Sicilia Foundation. In mei 2012 werd het paleis, volledig gerestaureerd in zijn oorspronkelijke pracht dankzij het project van de architect Gae Aulenti, voor het publiek heropend als een nieuw, belangrijk cultureel centrum bestaande uit het museum, waar interessante collecties archeologie, majolica, filatelie, numismatiek en beeldhouwkunst worden bewaard; van een historische bibliotheek met ongeveer 50 duizend boeken van de Stichting; van de kamers die deel uitmaakten van de Monte di Santa Rosalia, die een zeldzaam voorbeeld is van nog bestaande houten architecturale compositie, nu bestemd voor tijdelijke kunsttentoonstellingen; van de Città de Gusto, of de beroemde Gambero Rosso kookschool; van het Branciforte Restaurant; van het Auditorium, dat conferenties en culturele evenementen kan organiseren; en van de Emporio Branciforte, die een selectie redactionele producten en objecten aanbiedt die verband houden met kunst, eten en wijn. Onlangs heeft de Banco di Sicilia Foundation de collectie Siciliaanse poppen van de historische Cuticchio-familie verworven, bestaande uit 109 poppen van de Palermo school, 39 theatrale scènes, 9 billboards en 2 cilindrische oppervlakken.

Het meest representatieve civiele gebouw van de stad, de locatie van de gemeente Palermo, werd in 1470 gebouwd door de architect Giacomo Bonfante in opdracht van de magistraat Pietro Speciale. Door de eeuwen heen onderging het talloze transformaties, een van de belangrijkste zijn die plaatsvonden in 1553, toen de hoofdingang werd verplaatst van Piazza Bellini naar Piazza Pretoria, en degene die plaatsvond tussen 1874 en 1891 dankzij de architect Giuseppe Damiani Almeyda, die het paleis gaf zijn huidige vorm. Op de hoofdgevel, in een nis, staat een standbeeld van de patroonheilige van Palermo, S. Rosalia, gebeeldhouwd door Carlo D'Aprile in 1661; op het kroonwerk, op de gevel, en ook binnen zijn er talloze adelaars van verschillende typen, vandaar de naam „Palazzo della Aquile”: de adelaar is het symbool van de stad, en is een erfenis van de Romeinse tijd, met de symbolische waarde van „macht”. Binnen kan men de Rode Kamer bezoeken, het kantoor van de burgemeester; de Gele Kamer, waar de gemeenteraad bijeenkomt; de Sala della Lapidi, zo genoemd vanwege de talrijke grafstenen die de muren bedekken en die getuigen van belangrijke feiten en gebeurtenissen die verband houden met de geschiedenis van de stad, dit is waar de stad De Raad komt bijeen.

De Praetoriaanse fontein werd in 1554 gecreëerd door de Toscaanse beeldhouwer Francesco Camilliani als decoratie voor een Florentijnse villa. Het werd vervolgens gekocht door de Senaat van Palermo voor 20 of 30.000 scudi, en bereikte Palermo in 644 stukken en vervolgens anders gereconstrueerd dan het oorspronkelijke ontwerp. De fontein heeft een elliptische structuur met concentrische bekkens gerangschikt op drie niveaus; trappen en beelden wisselen elkaar af volgens een klassiek, symmetrisch patroon. De fontein, gepland voor een ruimte die anders was dan de huidige locatie, werd aangepast door Camillo Camilliani, zoon van Francesco. De vier bekkens van het eerste niveau, met beeldhouwgroepen van liggende figuren, vertegenwoordigen de rivieren van Palermo: Oreto, Papireto, Gabriele en Maredolce; de gezichten van het Genie van Palermo, St. Rosalia en de Praetoriaanse adelaar zijn allemaal afgebeeld in het hekwerk. Een rijk sculpturaal repertoire vertegenwoordigt mythologische goden, monsters, dieren, dolfijnen, harpijen en zeemeerminnen. De open naaktheid van de getoonde figuren zorgde niet voor de geest van burgers, die deze site „Piazza della Vergogna” („Square of Shame”) noemden. De poort, ontworpen door Giovan Battista Filippo Basile, werd hier in 1858 geplaatst.

Het Gangi Valguarnera-paleis werd gebouwd in de eerste helft van de 17e eeuw en rond 1780 afgewerkt door prins Pietro di Valguarnera. Vanwege de uitgestrektheid van de architectonische lay-out, de kwaliteit en rijkdom van de decoraties, en het feit dat het praktisch intact is tot de 21e eeuw, is palazzo Valguarnera niet alleen een unicum in de Siciliaanse scene, maar ook een van de hoogste momenten van het Italiaanse Rococo. Binnen kan men bewonderen: de Hall of Honor, met zijn plafond geschilderd door Elia Interguglielmi in 1792 met de „Glorie van de deugdzame prins”; de Galerij van spiegels, met zijn dubbele plafond, waardoor het grote centrale fresco kan worden gezien door de openingen in het lagere valse plafond; de Gele Hal met de” Triomf van de deugden die nodig zijn voor het fresco van de prins, geschilderd door Gaspare Serenario in 1754. Het paleis inspireerde regisseur Luchino Visconti voor de setting van de beroemde scène van de grote dans in zijn film Il Gattopardo, uit de roman van Giuseppe Tomasi di Lampedusa.

Het Chiaramonte of Steri Paleis werd rond 1320 gebouwd door Manfredi I en behorend tot de familie Chiaramonte, die een van de meest gerenommeerde families waren, tot het punt dat ze grote politieke en militaire invloed uitoefenen op een groot deel van West-Sicilië, het is nu het hoofdkantoor van het rectoraat van de Universiteit van Palermo. Het paleis heeft een vierkante indeling gecentreerd rond een binnenplaats portiek met twee ordes: de eerste is steviger, met puntige bogen ondersteund door gedrongen zuilen, terwijl de tweede hoger is, met bogen die rusten op slanke kolommen, verdeeld over drie verdiepingen. Alle ruimtes krijgen hun licht van raampartijen die zich op de gevels bevinden, behalve de noordelijke hal met twee series elegante ramen met drie glazen aan de twee langere zijden, en kijkt uit op de binnenplaats. De openingen zijn geplaatst op slanke zuilen, waarvan sommige spiraalvormig zijn, en eindigen met kleine bogen versierd met tweekleurige banden of archivolten met staven in een zigzagopstelling; een groot frame met puntige bogen omsluit de ramen met delicate verweven geometrische motieven. In de ramen met drie glazen vormen drie cirkelvormige decoraties binnen de lunette een ander decoratief motief. De ramen op de tweede verdieping zijn eenvoudiger en hebben minder aandacht voor detail. Op de eerste verdieping is de Sala Magna, de vertegenwoordigingszaal van de rector, te bewonderen, versierd met een kostbaar houten plafond beschilderd met scènes met ridderavonturen uit 1377 en, op de tweede verdieping, de Sala della Capriate, die wordt gebruikt voor conferenties en belangrijke culturele evenementen. Door de eeuwen heen veranderde het paleis zijn gebruik verschillende keren: het was de residentie van de Spaanse onderkoningen, het huisvestte de kantoren van de douane, het was het hoofdkwartier van het Hof van de Heilige Inquisitie met verbonden gevangenissen van boete, het werd een schuilplaats voor de armen, en had de gerechtelijke ambten geplaatst binnenin. Verbonden met de Steri is de kleine kerk van S. Antonio Abate, in gotische stijl uit 1300 s.

Prinselijke verblijfplaats van de Branciforte, prinsen van Butera, van de familie Scordia. De oorspronkelijke kern van het paleis vindt zijn oorsprong in de zeventiende eeuw, maar vanaf 1721, toen het de residentie van de Branciforte werd, werd een nieuwe definitie gegeven aan het gebouw en, met opeenvolgende uitbreidingen, bereikte het gebouw een frontgrootte van ongeveer 120 meter. Na de brand van 1759 werd het gebouw volledig vernieuwd en weelderig verrijkt door een menigte decorateurs, stukadoors, pottenbakkers en binnenhuisarchitecten. Van groot belang zijn de gewelf fresco's van Gioacchino Martorana, met een vals balkon en een tromp l'oeil-koepel, en de fresco's in de vijf kamers van de adellijke vloer, door dezelfde kunstenaar, met pastorale scènes in frames met een architectonisch ontwerp. Andere kleinere salons hebben recentere decoraties, waarschijnlijk toe te schrijven aan Elia Interguglielmi. In de rijkelijk versierde zalen zijn er vergulde deuren, geschilderde overdeuren, meubels, stoffering en hoogwaardige stucwerk en keramische decoraties. In 2016 werd het gebouw gekocht door Massimo en Francesca Valsecchi, die een volledige restauratie van de structuur financierden met de bedoeling een museum te creëren dat de kunstwerken van hun prachtige collectie zal huisvesten. De verzamelde werken vertegenwoordigen het hoogtepunt van de artistieke productie van verschillende historische periodes en van verschillende culturen. Vanaf 17 juni 2018 zijn sommige delen van het paleis geopend voor het publiek.

Voor dit theater werd een gebied gekozen tussen het oude centrum van de stad en de nieuwe noordelijke uitbreiding, alsof het de historische continuïteit tussen de twee gebieden zou certificeren. Het theater vond zijn plaats tussen de oude wijken door radicale sloopwerkzaamheden, naast stukken van de stadsmuren, de Aragonese wijk, in het westen, en de kloostercomplexen van St. Giuliano en Stimmate. Het winnende project van de aanbesteding, aangekondigd in 1864, was dat van Giovan Battista Filippo Basile. Het Teatro Massimo Vittorio Emanuele beslaat een oppervlakte van 7.730 vierkante meter en wordt geschat als het op twee na grootste theater van Europa, na de Opéra National de Paris en de Wiener Staatsoper, ook wat betreft de capaciteit en technische vereisten. De ingang wordt gekenmerkt door een hexastyle zuilengalerij op een monumentale trap; op de randen van de trap staan twee bronzen werken die Tragedy vertegenwoordigen, van Benedetto Civiletti, en de Opera, van Mario Rutelli. Het theater is een gebouw van twee verdiepingen dat rond de grote hal is gerangschikt, waarachter het podium zich ontwikkelt; twee ronde vestibules steken zijwaarts uit. De hal, bedekt door een koepel, en het podium, met een schuin dak, stijgen op en tonen hun formele autonomie in relatie tot de context van het gebouw. De monumentaliteit van het architecturale concept werd verzekerd door de keuze van de klassieke „Corinthian-Italiaanse” stijl. Het theater werd voltooid in meer dan twintig jaar, van 1875 tot 1897; toen de oorspronkelijke architect stierf, in 1891, werden werken voltooid door zijn zoon, Ernesto Basile, die verantwoordelijk was voor de externe definitie en de interne afwerkingswerken regisseerde. Deze omvatten de inrichting van de enorme entreevestibule, waar een buste van Vincenzo Bellini is geplaatst, de prachtige weergave van de koninklijke doos, de hal en de vijf niveaus van dais. De kluis van de hal werd beschilderd door Ettore De Maria Bergler en Rocco Lentini. In 1997 werd het heropend na een lange periode van verlating, die in 1974 was begonnen als gevolg van uitgestelde restauratie. In 1990 was het theater het decor voor enkele scènes uit de film The Godfather - Part III van Francis Ford Coppola, met Al Pacino, waarin de peetvader Michael Corleone naar Palermo ging om het debuut van zijn zoon bij te wonen in Pietro Mascagni's Cavalleria Rusticana.

Het theater werd gebouwd tussen 1867 en 1874 met een ontwerp van Giuseppe Damiani Almeyda, in Pompeiaanse stijl met een dubbele orde van buitencolonnaded ambulatories en een gevel ontworpen als triomfboog; hierop staat een bronzen strijdwagen, van Mario Rutelli. Het theater werd ontworpen als een arena voor overdag en voor circusshows; het dak werd alleen in gietijzer gemaakt door de Oretea Foundry in 1877.In 1890, met het oog op de nationale tentoonstelling die het volgende jaar zou plaatsvinden, werd het theater versierd met schilderijen van Pompeiaanse smaak: het werd toevertrouwd aan de decorateurs Gustavo Mancinelli, aan wie we de fries van de Eleutheriaanse feesten te danken hebben die het nepblauwe velarium omringen, Giuseppe Enea, Rocco Lentini, Giuseppe Cavallaro, Carmelo Giarrizzo, Francesco Padovano en Giovanni Nicolini. De vestibule biedt een verzonken plafond versierd met reliëfs en friezen, terwijl de loopbrug en rustruimtes, zoals de grote spiegelhal en de bovenste verdiepingen waar voorheen de Civic Gallery of Modern Art was gevestigd, allemaal zijn versierd met schilderijen van Giuseppe Enea, Rocco Lentini en Giuseppe Cavallaro. Verder is Damiani ook de ontwerper van de twee majestueuze externe kroonluchters, en hield toezicht op de plaatsing van het Monument voor Ruggero Settimo (Benedetto De Lisi, 1865) voor het theater.In de tuinen aan weerszijden van de twee halve cirkels van de gevel van het majestueuze gebouw, die ongeveer 5000 beslaat vierkante meter, men kan sculpturen bewonderen van Valerio Villareale (Bacchante), Benedetto De Lisi (Sylph) en Antonio Ugo (David). De hoefijzervormige hal heeft twee niveaus van dais, een balkon en twee rijen galerijen. In de inkomhal staat de „Danser”, een allround sculptuur van Amedeo Cataldi.In juni 1874 werd het theater ingehuldigd, ondanks dat het onvolledig was en nog steeds geen dak had, met de uitvoering van I Capuleti e i Montecchi van Vincenzo Bellini, voor die tijd beschouwd als een werk van grote techniek.

Een prachtig voorbeeld van Liberty Style-architectuur. Het werd gebouwd, in opdracht van de machtige familie Florio, tussen 1899 en 1902 door de architect Ernesto Basile, die besloot de bouw op te dragen aan zijn vrouw, Ida. Dit is een van de eerste architectonische werken in Italiaanse Liberty-stijl en wordt beschouwd als een van de meesterwerken van de Art Nouveau op Europees niveau. Gezien de kosmopolitische en grote reizigershouding van Vincenzo Florio besloot Basile door de verschillende elementen van het gebouw alle stadia van de rijke bourgeois na te bootsen: barokke oppervlakken, typisch Scandinavische spanten, cilindrische torentjes die verwijzen naar Franse kastelen, enz. Toen de bloeiende periode van het gezin eindigde, raakte de villa in onbruik tot de brand van 1962 die een deel van het interieur beschadigde. Eindelijk, na een lange periode van restauratie, is Villino Florio open voor bezoekers.

Het paleis begon te worden gebouwd tijdens het bewind van Willem I en werd rond het jaar 1167 voltooid door Willem II. Het was de favoriete zomerresidentie van de koning en zijn hof. De naam komt van de Arabische term „al-Aziz”, wat „prachtig” betekent. Het heeft door de eeuwen heen een aantal transformaties ondergaan, waarvan de belangrijkste zeker degene was die werd uitgevoerd in 1635, toen barokke toevoegingen werden gemaakt door Giovanni Sandoval. Aan de buitenkant presenteert het zich als een kristallijn blok verdeeld in drie horizontale ordes, die overeenkomen met de drie verdiepingen. De hoofdgevel komt uit op een vestibule die bekend staat als de „Sala della fontana” (Fountain Hall), omgeven door de appartementen in de zuidelijke en noordelijke vleugels, en met decoraties die een typisch islamitische stijl hebben, met een vierhoekige drielobbig basis ondersteund door paren kolommen; in plaats daarvan, een barok fresco bekend zoals de „duivels van de Zisa” op de ingangsboog zijn geplaatst, een reeks figuren die volgens de populaire traditie onmogelijk te tellen is vanwege hun cirkelvormige aanleg. De stoep van de hal wordt doorkruist door een klein overloopkanaal dat twee bekkens vormt, vierkant aan de buitenkant en achthoekig aan de binnenkant, waar het water afkomstig van de fontein op de achterwand zou stromen. De hal is volledig bedekt met marmer, met een mozaïekgedeelte erboven met naturalistische motieven, met ronde vormen op de fonteinmuur. Het ventilatiesysteem is van bijzonder belang, omdat het wordt gevormd door trechters die verlichting van de zomerhitte mogelijk maakten. Het kasteel herbergt het Museum of Islamic Art, met exposities uit het hele Middellandse Zeegebied.

In het hart van de stad Palermo, in een 18e-eeuws park, tussen fonteinen, monumenten en bomen van historisch belang, Golf Club Palermo Parco Airoldi. strekt zich uit over ongeveer 140.000 vierkante meter. De golfclub heeft een 9-holes baan, een PAR 32-baan van grote charme en gemakkelijk te gebruiken, geldig voor het houden van officiële wedstrijden en HCP-management.

Het heiligdom van St. Rosalia werd opgericht in 1625 en staat op de berg Pellegrino op 429 meter boven zeeniveau. Het is toegankelijk via een lange trap. De 17e-eeuwse gevel leunt tegen de grot waar de overblijfselen van de patroonheilige van Palermo werden gevonden, op 15 juli 1624, en waar volgens de populaire legende Rosalia, een vrouw van adellijke afkomst die in 1130 werd geboren en nog jong stierf in 1166, leefde als kluizenaar. In het jaar dat de relikwieën werden gevonden, werd de stad geplaagd door een vreselijke pest. De Geest van Rosalia verscheen op deze eenzame plaatsen aan een jager, aan wie de plaats werd getoond waar haar botten zich bevonden. Haar relikwieën, verzameld en vervoerd in processie door de stad, jaagden de ziekte weg, en het was zo dat Rosalia werd uitgeroepen tot beschermer van het bevrijde Palermo. Elk jaar, van 10 tot 15 juli, wordt het „kleine feest” gevierd ter nagedachtenis aan die bevrijding. De heilige grot wordt voorafgegaan door een vestibule met drie bogen die rusten op spiraalzuilen, waar verschillende plaquettes herinneren aan de toewijding van de Bourbon en Savoye heersers aan de heilige, evenals degene die herinnert aan het bezoek van de Duitse dichter Goethe, dat plaatsvond in 1787. Onder een luifel bevindt zich het altaar, met het simulacrum van de liggende heilige, een marmerwerk uit 1625 van Gregorio Tedeschi, bedekt in 1735 met bladgoud geschonken door Karel III.

De kathedraal van Monreale begon in 1174 te worden gebouwd door testament van de Normandische koning Willem II. De buitenkant is typerend voor Normandische kerken: een versterkt gebouw geflankeerd door twee torens, waarvan de rechterhand in de 17e eeuw een klokkentoren werd. De deuropening, tegenover het plein, verbergt een prachtige bronzen poort uit 1186, bekend als de „Porta Regia”, versierd met reliëfbeelden, met hun lijsten omzoomd met acanthusbladeren en zijn stijlen met veertig kleine schilderijen met afleveringen uit het Oude en Nieuwe Testament. De buitenkant, aangepast in de 16e en 18e eeuw, behoudt nog steeds zijn Normandische invloed in het apsisgebied, dat is versierd met verschillende tekeningen die een reeks bogen vormen met zwarte en witte stenen en cirkels eronder, uiterst goed gerangschikt en met elkaar gecombineerd. De decoratie op de drie apsen, gekenmerkt door de strakke verwevenheid van puntige bogen, roept Arabische invloeden op, versterkt door de polychrome decoratie die wordt geboden door de afwisseling van kalksteen en vulkanische stenen inleg. Het interieur is enorm, gelegen in een Latijnse dwarsstructuur, met al zijn muren volledig bedekt met een buitengewone mozaïekoverlay op een gouden fundering, zich ontwikkelt over een oppervlak van 6300 vierkante meter breed, uitgevoerd door Byzantijnse arbeiders, die de hele bijbelse cyclus uit het Oude en Nieuwe Testament vertegenwoordigen, gedomineerd door een immense Christ Pantocratorfiguur, die het hele oppervlak van de apsidale koepel beslaat. Het barokke hoogaltaar is een voortreffelijk werk uit 1711, uitgevoerd door de Romeinse zilversmid Luigi Valadier. De plafonds hebben een onbedekt trussframe, geschilderd in de beuken en met decoraties in Arabische muqarnasstijl in de kruisgewelf, gereconstrueerd in 1811 nadat een brand een deel van het dak had vernietigd. De stoep, voltooid in de 16e eeuw, is ook bedekt met mozaïeken, met porfier- en granieten schijven en marmeren stroken die in gebroken lijnen verweven zijn. De kathedraal is gewijd aan Santa Maria la Nova.

De Vucciria-markt strekt zich uit langs de Via Argenteria tot Piazza Garraffello. In de oudheid stond het bekend als „Bucceria Grande”, om het te onderscheiden van andere minder belangrijke markten. Het was in feite de belangrijkste „piazza di grascia”, d.w.z. de supermarkt van het oude Palermo. Het woord „Bucceria” komt van de Franse „Boucherie”, wat „slagerij” betekent, aangezien de markt aanvankelijk bedoeld was voor de verkoop van vlees, en in Palermo werd deze term ook synoniem met lawaai, zeker vanwege het luide geschreeuw dat meestal op de markt wordt gehoord. Door de eeuwen heen werd de Vucciria verschillende keren uitgebreid en aangepast, en in 1783 besloot de onderkoning Caracciolo om het plein, het hart van de markt, een organisch en respectabel arrangement te geven, dat bekend werd als Piazza Caracciolo. Rond het plein werden portieken gebouwd om een vierkante loggia te vormen die de verkoopbalies huisvestte. In het midden werd een fontein geplaatst, met vier kleine leeuwen die water gieten, gerangschikt rond een kleine obelisk. De oorspronkelijke vierkante vorm met arcades zou eeuwenlang hebben weerstaan; het knoeien begon later, en aan het begin van deze eeuw, toen de Via Roma werd gebouwd, werd de buurt opnieuw ontworpen en werd het plein verkleind. Tegenwoordig is Vucciria een markt waar alles wordt verkocht: vlees, groenten, vis, enz.

Capo ligt in een oude wijk die bekend staat als Seralcadio, die tijdens de Arabische overheersing werd gevormd om de „schiavoni” te hosten, d.w.z. piraten en slavenhandelaren. Het strekt zich uit langs de Via Carini en Beati Paoli, Via di S. Agostino en de Via Cappuccinelle. De Augustijnen waren degenen die dit gebied bevolkten, omdat ze hun hoofdkwartier hadden in het klooster grenzend aan de XIV-eeuwse kerk van St. Augustinus. Een van de belangrijkste ingangen is Porta Carini, op deze manier bekend vanwege het bestaan van een achttiende eeuwse deur, herbouwd naar het origineel van de vijftiende eeuw, dat in de buurt van het Paleis van Justitie ligt. De markt is in principe altijd een speciale plaats geweest voor de verkoop van vlees, in de oudheid was er het stadslachthuis, bekend als „bocceria nuova” in de buurt, voor het slachten van geiten en andere dieren, in tegenstelling tot de „carnezzerie” (een dialectische term vanwege de Spaanse overheersing), en niet „macellerie” ( slagers) zoals ze gewoonlijk worden genoemd. Per definitie heeft de populaire markt van Palermo het uiterlijk van een oosterse souk kunnen behouden, met zijn ingewikkelde straatlabyrint dat weelde en pracht uitstraalt. Straatverkopers mengen zich in de drukte en bieden voorbijgangers de typische specialiteiten van de straatkeuken van Palermo: „sfincione” en „sfincionello” (Siciliaanse pizza's), miltsandwich, brood met panelle (kikkererwtenmeelbeignets), aardappelkroketten, enz. buiten winkels hangen, een gewoonte die wordt getolereerd door de voormalige Joodse bevolking van de stad, om dieren van hun bloed te zuiveren; een ander typisch kenmerk is de weergave van geiten of lammeren op specifieke pre-festiviteitsdagen, volledig verstoken van huid, zo niet voor de staart die zijn plukje behoudt, als achtergrond in winkels.

Ballarò is de oudste en grootste markt van de stad, die zich uitstrekt van Piazza Casa Professa tot de wallen van Corso Tukory. Enige tijd geleden was het meer geconcentreerd rond Piazza Ballarò dat, zoals Gaspare Palermo zegt in zijn Gids, in 1800, „een vierkant van voorzieningen was in de buurt van Albergheria, met een langwerpige en niet erg brede vorm, met een vloer geplaveid met brede vuurstenen”. Deze paar regels kunnen misschien de hele wereld van Ballarò samenvatten, die eeuwenlang in de schaduw van de Karmelietenkerk leefde. De uitdrukking „Piazza di Grascia” (vierkant van bepalingen) drukt de specialisatie van de verschillende winkeliers uit: de verkoop van levensmiddelen (grascia: boodschappen, voorzieningen). Deze markt is nog steeds degene die, zoals het gewoonlijk is bedoeld in de regio Palermo, de bestemming is voor de verkoop van de vroegste producten en alles wat afkomstig is van het omliggende platteland of van buiten Europa. De markt dateert uit de Arabische overheersing. Er zijn verschillende theorieën over de etymologie van het woord Ballarò: een eerste hypothese is dat het is afgeleid van Bahlara, de naam van een dorp in de buurt van Monreale waar de te verkopen goederen vandaan kwamen, of van Ag-Vallaraja (titel van de soevereinen van de Indiase regio Sind), aangezien ze specerijen verkochten afkomstig van Deccan, of van Segeballarath, wat „eerlijk - markt” betekent.

Vernoemd naar de vicereine Giulia D'Avalos, echtgenote van onderkoning Marcantonio Colonna di Stigliano, op een site die in de oudheid door de vissers van het oude district Kalsa werd gebruikt om hun netten te drogen, en later werd gekozen als plaats voor kapitaalexecuties. Het werd gebouwd in 1777 en is de eerste openbare tuin in Italië. De indeling van de villa, met een duidelijke vierkante omtrek, volgens het ontwerp van Nicolò Palma, creëert een Italiaans tuinschema met nauwkeurige geometrische regels: symmetrische lanen kruisen elkaar volgens twee hoofdrichtingen, orthogonaal en diagonaal, waardoor een tweede vierkant wordt gevormd, diagonaal naar het eerste, en een centraal rond piazza; aan de andere uiteinden bevinden zich vier halfronde exedra's. Het ijzeren hek werd gemaakt in 1855. De ingang was gericht op de zee, waar een monumentale deuropening werd gebouwd in een pompeuze klassieke stijl; aan de buitenkant is de deuropening versierd door de adelaar, symbool van de stad, en lateraal door twee hoge stands met leeuwen. Binnenin is er een exedra versierd met grote tufsteenvazen aan het begin van de lanen; vanaf hier begint een lange laan, die de hele villa heeft overgestoken, het centrale plein ontmoet en de andere kant bereikt, waar er nog een exedra is versierd met sculpturale groepen; onder deze, de sculpturen van Overvloed en glorie zijn bijzonder opmerkelijk, aan de noordelijke en zuidelijke uitersten van de exedra, gebeeldhouwd in 1763 door Ignazio Marabitti. In het midden van de exedra bevindt zich de fontein van het Genie van Palermo: de grote gekroonde oude man, symbool van de stad, is geplaatst op een grote rots met de symbolische figuraties van Sicilië en van de Conca d'Oro vlakte; de sculpturen werden in 1778 opdracht gegeven aan Ignazio Marabitti. Vier paviljoens werden in 1866 op het centrale plein geplaatst, in neo-Pompeiaanse stijl, ontworpen door Giuseppe Damiani Almeyda. In het midden bevindt zich de fontein met de Atlas, gemaakt in 1780 door Ignazio Marabitti, met een marmeren dodecaëder die diende als zonnewijzer, ontworpen door de wiskundige Lorenzo Feredici in 1784 en gerestaureerd in 1845.

Opgericht tussen 1850 en 1853 door Giovan Battista Filippo Basile, die in de tweede helft van de negentiende eeuw een patroon volgde dat zeer in zwang was, niet gericht op het creëren van een gemeten en geometrische ruimte (de zogenaamde „Italiaanse tuin”), maar in plaats daarvan de vormen en de natuurlijke morfologie van de land, waardoor het een meer natuurlijke uitstraling krijgt, waardoor een „Engelse tuin” ontstaat (vandaar de naam Giardino Inglese). Om de sfeer nog suggestiever te maken, werden planten van over de hele wereld toegevoegd, waardoor de omgeving exotischer werd volgens de mode van die periode. Open lanen en kronkelende paden ontrafelen door zeven heuvels en ravijnen, sommige al bestaande en sommige speciaal gemaakte, gebieden beplant met kleine bossen, tuinen en heggen met kromlijnige contouren. In de villa zijn er marmeren bustes, bronzen sculpturen en een oorlogsmonument, door enkele van de beste Siciliaanse beeldhouwers van de late XIX en vroege XX eeuw. Onder de laatste is de groep van de „Fratelli”, in het centrale meer, door Mario Rutelli. In het centrale gebied ligt het kasteel van Saracen, een neo-Moors paviljoen waar de Canaris Brothers groep, gemaakt door Benedetto Civiletti in 1876, zich bevindt.

Gehuisvest in het voormalige klooster van de Oratorianen van Sint Philip Neri, dat was verdeeld rond drie binnenplaatsen, waarvan er twee nog intact zijn, en waarbinnen loggia's en privékapellen waren. Na de onderbreking van de Via Roma en de schade veroorzaakt door de oorlog, zijn de enige structuren van de eerste laat-Renaissance binnenplaats die overblijven grijs marmeren zuilen en polycentrische bogen. Een roosterwerk in gebeeldhouwde steen beperkt het bovenste terras; interessante stenen maskers tussen de bogen fungeren als druppelstenen. Op de binnenplaats openen rechts twee XVI-eeuwse deuropeningen in elegant geslepen steen. In het midden van de binnenplaats bevindt zich de Triton fontein uit de zestiende eeuw. Verder gaand op dezelfde as vinden we de tweede rechthoekige binnenplaats, met arcadezijden en een centrale fontein. Op de eerste verdieping, bij de trap, bevindt zich een privékapel met rijke zeventiende eeuwse decoraties; op de tweede verdieping is de prachtige zeventiende eeuwse loggia met majolica vloertegels gerestaureerd. De eerste kern van het Archeologisch Museum dateert uit de collectie die in de achttiende eeuw werd opgericht door de jezuïet Ignazio Salnitro, die het Salnitrano Museum ontstond, dat vervolgens werd gehuisvest in het Collegio Massimo dei Gesuiti al Cassero samen met de eerste kern van de Pinacoteca; beide collecties werden in 1866 overgedragen aan het voormalige Convento dei Filippini. Een eerste regeling werd uitgevoerd tussen 1873 en 1913 onder leiding van de archeoloog Antonio Salinas, waardoor de artefacten die werden verzameld bij de opgravingen die destijds op het hele eiland plaatsvonden, aanzienlijk werden vergroot. De systematische organisatie van het museum vond plaats in 1950, toen de ideale locatie van de Pinacoteca werd gevonden in Palazzo Abatellis. De archeologische exposities worden geplaatst in de kamers op de begane grond, rond de twee kiosken, en in de kamers van de twee bovenste verdiepingen; ze illustreren de oude beschaving van Sicilië, van de prehistorie tot de Romeinse tijd. Onder de vele exposities zijn de volgende van bijzonder belang: de kostbare „Steen van Palermo”, een hiërogliefen inscriptie gedateerd 2900 v.Chr.; de metopen uit de tempels van Selinunte; de goten met leeuwenkoppen; artefacten van de Etruskische beschaving uit Chiusi; de Ram, een bronzen beeld uit de 3e eeuw voor Christus ; de bronzen groep van „Hercules catching a deer”, Romeinse werken uit Pompeii, enz.

Een majestueuze residentie uit de late 15e eeuw en prachtige residentie in gotisch-Catalaanse stijl van Francesco Patella, ook bekend als Abatellis, die de havenmeester van het koninkrijk en praetor van de stad was, die de bouwwerkzaamheden opdracht gaf aan de architect Matteo Carnalivari. Na zijn dood werd het paleis een benedictijnenklooster, en aan de noordoostelijke kant werd een kleine rechthoekige kapel met kruisgewelven gebouwd; in de volgende eeuwen werden verschillende veranderingen en toevoegingen aangebracht. Het gebouw is ingericht rond een groot atrium met een geporticoeerde zijde. Sinds 1953 herbergt het de Regionale Galerij van Sicilië, waar werken van middeleeuwse Siciliaanse kunstenaars, laatmiddeleeuwse kruisen, vazen en artefacten uit de Arabische tijd, en schilderijen uit de XVII en XVIII eeuw worden tentoongesteld. De belangrijkste kunstwerken zijn zeker het prachtige fresco van de „Triomf van de Dood” door een onbekende kunstenaar, geschilderd in de XV eeuw, beschouwd als een meesterwerk van de picturale kunst uit die periode; de zeer delicate buste van Eleanor van Aragon door Francesco Laurana; de intense „Annunziata” van Antonello da Messina geschilderd in 1473, beschouwd als een authentiek „icoon” van de Italiaanse Renaissance, enz.

In 1910 werd de Foyer van het Politeama Theater het hoofdkantoor van de Empedocle Restivo Modern Art Gallery. De redenen voor deze keuze werden ingegeven door de karakteristieke waarde van het monument, een bewijs van het spannende seizoen van de Belle Époque, en door de ligging in het hart van de moderne stad. Na bijna een eeuw is het museum verhuisd naar het historische centrum van de stad, dat nu een plaats is van onderzoek en ontmoeting tussen verschillende culturele identiteiten. In het complex van Sant'Anna alla Misericordia kan men nog steeds de architectonische kenmerken van een vijftiende eeuwse privéwoning en van een zeventiende-eeuws klooster onderscheiden. Het paleis werd rond 1480 gebouwd door de Catalaanse koopman Gaspare Bonet en werd al snel een perfect voorbeeld voor aristocratische woongebouwen. In 1618 werd het paleis verkocht aan de Franciscaanse Vaders, waarbij de noodzaak van een uitbreiding van het gebouw werd bepaald, met de bouw van het klooster dat gedurende de XVII eeuw werd voortgezet. De galerie toont in totaal 214 werken, 176 schilderijen en 38 sculpturen, gekocht op de Biënnale van Venetië of uit privécollecties en als geschenk ontvangen. Dit zijn een belangrijke getuigenis van Italiaanse kunst uit de achttiende eeuw tot het begin van de twintigste eeuw. De begane grond is gewijd aan het historische genre in monumentale formaten; aan het portret tussen neoclassicisme en romantiek; aan de lange zonsondergang van de neoklassieke mythologie; aan de viering van Garibaldi tussen geschiedenis en mythe; aan Francesco Lojacono, en aan een nieuw beeld van Sicilië. De eerste verdieping toont werken over de poëtica van „waarheid” in literaire thema's en in genre-scènes; Esthetiek en exotisme tussen de negentiende en twintigste eeuw; schilderijen van Antonino Leto en het fortuin van het mediterrane landschap; Ettore De Maria Bergler en de lyrische Naturalisme van het einde van de eeuw; de laatste uitingen van landschap in het naturalisme van het einde van de eeuw; Michele Catti en het innerlijke landschap. Ten slotte bevat de tweede verdieping schilderijen over de smaak van de biënnales van Venetië tussen symboliek en modernisme; de paden van de Italiaanse twintigste eeuw en de twintigste eeuw op Sicilië.

Rinascente, ingehuldigd in 2010, is het warenhuis waar u het beste van heren- en dameskleding kunt vinden of gewoon de Siciliaanse sfeer kunt ademen vanaf onze panoramische terrassen.

Mondella is een gehucht en toeristisch resort gelegen op een paar kilometer van Palermo tussen Monte Pellegrino en Monte Gallo. Het Parco della Favorita is de groene long die het kustdorp scheidt van de chaos van de stad. U kunt aankomen via de vele met bomen omzoomde lanen of via secundaire wegen, met de auto of met de bus. Het gebied staat bekend om zijn brede strand, een van de meest begeerde stranden in de regio Palermo. Er zijn veel villa's in Liberty-stijl die de beste uitdrukking zijn van Art Nouveau in Italië, en sites van historisch en naturalistisch belang, waaronder het natuurreservaat van Capo Gallo. Het voormalige badbedrijf Charleston is een toeristische bestemming van aanzienlijk belang en een beroemde haute cuisine locatie. De architect Rudolf Stualker ontwierp een elegant gebouw ondergedompeld in water: een groot platform op pylonen. Sport, zee, muziek en cultuur. De Golf van Mondella is de thuisbasis van festivals en evenementen van nationale faam. Een van de bekendste is het „Windsurf World Festival”, omgedoopt in 2001 „World Festival on the Beach”. Dit evenement brengt elk jaar verschillende sportevenementen samen, van windsurfen tot beachvolleybal, tot muziekshows en de „Premio Mondella”. De prijs werd gelanceerd in 1975 en is een literair evenement georganiseerd door de Fondazione Sicilia in samenwerking met de Internationale Boekenbeurs van Turijn. In de loop der jaren is de prijs uitgereikt aan auteurs als Daniele De Giudice, Aldo Busi en Edoardo Albinati. Mondella is een locatie die je niet mag missen: de typische folklore van het strand tussen de geur van zoete gebakken donuts en de kleuren van typische panelle en crocchè, gecombineerd met de geuren van een uniek maritiem dorp.

Het natuurreservaat Capo Gallo is een zeer natuurlijke site, uniek vanwege zijn flora, fauna, geologische conformatie en vanwege zijn archeologische erfgoed. In 2001 werd het opgericht als een reservaat voor de bescherming van geomorfologische formaties, voor de bescherming van endemische en zeldzame flora- en faunasoorten en ter bescherming van de „marciapiede a Vermeti” langs de kust. Het gebied van Capo Gallo Reserve is bewoond sinds het Paleolithicum, zoals blijkt uit de bevindingen in sommige grotten in de berg. De Grotta Regina is vanuit archeologisch oogpunt de belangrijkste grot. In de Grotta Regina staan inscripties en tekeningen uit de 7e eeuw voor Christus en de 2e eeuw na Christus. De kustzijde van het Capo Gallo Reservaat strekt zich uit van de gelijknamige kaap westwaarts tot Punta Barcarello. Gezien de karstische aard van de rotsen, heeft de zee ze in de meest bizarre vormen gevormd en vormt een reeks fascinerende grotten, zoals de Grot dell'olio die een beetje doet denken aan de beroemde Grotta Azzurra van Capri. Het is mogelijk om het reservaat te bezoeken vanuit Mondella of vanuit Sferracavallo, dit laatste heeft de voorkeur als je wilt duiken.